Ik ga me nu eens verplaatsen in de schoenen van een manager van een groot bedrijf.
Wat goed werkt moet in beginsel behouden worden, wat slecht werkt moet worden vernieuwd.

Wanneer iets al goed werkt dan is er altijd nog de mogelijkheid dat het nog beter zou kunnen werken, hier kom je enkel achter door te experimenteren. Aangezien er bij experimenteren een groot risico is, misschien wel groter dan 50% (iets werkt al goed doordat mensen in het verleden d.m.v. trial and error een goed systeem hebben gevonden), is het raadzaam om zo'n experiment op kleine schaal uit te voeren. Blijkt het niet te werken dan beëindig je het experiment, blijkt het wel te werken dan kan je het experiment uitbreiden qua schaal. De kosten van de experimenten op kleine schaal, en hierbij moet het begrip kosten in brede zin worden geïnterpreteerd, worden dankzij die kleine schaal gecompenseerd door die doorbraak in 1 op X experimenten.
Uiteraard valt en staat deze wijze van handelen met het al dan niet goed doordacht zijn van de ideeën en het al dan niet juist en volledig zijn van de observaties en conclusies.

Wanneer iets slecht werkt dan kan je het je eigen permitteren om direct op grotere schaal iets te experimenteren, afhankelijk van de hoeveelheid schade die je oploopt door het slecht werkende systeem.

Indien een bedrijf te grote fouten maakt of te lang kleinere fouten blijft maken dan zal het bedrijf uiteindelijk failliet gaan waardoor de leiders van dit bedrijf een stap terug moeten doen en er meer ruimte ontstaat voor bedrijven die het beter doen (ze zijn niet failliet gegaan) en voor nieuwe uitdagers. Andere bedrijven, werknemers van het failliet gegane bedrijf en uitdagers zullen allemaal trachten te leren van de fouten die de leiders van het failliet gegane bedrijf heeft gemaakt.

Bij het onderwijs zijn er een aantal vreemde fenomenen waardoor dit anders werkt.

Juist die mensen die het slechtst waren in rekenen hebben uit onvrede over hun eigen worsteling met rekenen een nieuwe methode ontwikkeld: realistisch rekenen.
Zij konden/wilden niet het principe van de Gauss-curve aanvaarden: een kleine minderheid van de mensen heeft talent voor rekenen, verreweg de meeste mensen halen ongeveer hetzelfde niveau na vele jaren oefenen en een kleine minderheid van de mensen blijft na vele jaren oefenen worstelen met rekenen.
Dat die nieuwe methode niet goed werkt mag weinig verbazig wekken: het is bedacht door mensen die zelf niet goed konden rekenen en de methode is niet d.m.v. eeuwenlange trial and error ontwikkeld.
Illustratie: http://www.kinderenlerenrekenen.nl/paged/158/kinderen%20leren%20rekenen/
"...rekendeskundige Mieke van Groenestijn...Van Groenestijn is orthopedagoge"
Goh, en ik maar denken dat wiskundigen DE deskundigen zijn in rekenen. Silly me.

Juist die mensen die het slechtst waren in studeren (rekenen, wiskunde, natuurkunde, scheikunde) hebben uit onvrede over hun eigen falen een nieuwe methode ontwikkeld en de normen verlaagd: "het nieuwe leren", wiskundearme natuurkunde enz.
Geen ellenlange saaie lessen (die ze zelf niet begrepen) maar lekker in eigen tempo zeflstandig werken. Dat als gevolg hiervan een leraar amper nog tijd kan besteden aan de leerlinge (25 leerlingen 50 minuten of 1 leerling 2 minuten) hadden ze hierbij over het hoofd gezien.
Dat mensen die wel talent hebben EN ijverig zijn hierdoor met een verschrikkelijke achterstand moeten starten aan een respectabele studie (exact, geneeskunde enz. , evt. buiten Nederland) hadden ze natuurlijk niet door aangezien dit voor hen überhaupt nooit een optie was en aangezien ze door hun eigen opleiding en werk weinig in aanraking komen met mensen die wel deze zwaarste studies hebben moeten volgen.

Het onderwijs gaat nooit failliet want onderwijs moet altijd worden gegeven en de ontstane problemen moeten weer worden opgelost waardoor vernieuwers alle ruimte krijgen.
Niet geheel onterecht aangezien het onderwijs inderdaad vernieuwd moet worden.
Laten we het dan in godsnaam vernieuwen door het te ijken op een betrouwbaar ijkpunt, het Nederlandse onderwijs van vroeger wat zich internationaal bewezen heeft.
Hierbij zullen wat kleine aanpassingen aan de tijd nodig zijn (de huishoudschool zou nu bijvoorbeeld niet meer wenselijk zijn) maar in grote lijnen was het systeem wat we voor de mammoetwet en net na de mammoetwet hadden een perfect werkend systeem.
Je ziet dat aan het hoge niveau van de examens, aan het feit dat Nederlanders ook in het buitenland goede resultaten haalden, aan het aantal Nedelandse nobelprijswinnaars die gevormd zijn aan de HBS (Bloembergen om maar even een voorbeeld te noemen van een Nederlander die zogauw hij als onbekende in de USA aankwam direct succes had, dat zou met goed onderwijs dus ook in deze tijd perfect mogelijk zijn).
In deze tijd blijken Nederlanders het slechter te doen wanneer ze in België studeren. Bij geneeskunde in Leuven bijvoorbeeld moet 80% van de Nederlanders herexamens doen terwijl de helft van de Nederlanders slaagt voor het jaar terwijl van de Vlamingen 20% herexamens moet doen terwijl meer dan 90% slaagt.
Dat kan niet alleen worden verklaard met de loting waarbij die kleine minderheid, die met een gemiddelde van 8 of hoger slaagt, al is uitgeselecteerd en in Vlaanderen moet iedereen altijd eerst nog een toelatingsexamen doen (hun alternatief voor onze loting). Idem voor exacte studies.

Verder wil ik er voor pleiten om ook op de lagere theoretische niveaus Latijn aan te bieden en evenveel categoriale athenea op te richten als dat er categoriale gymnasia zijn (al dan niet onder 1 dak). Ik heb het altijd jammer gevonden dat ik als laabloeier geen Latijn heb kunnen volgen.